Oczy otwieram: staje się świat
Nade mną niebo, przede mną - sad.
Jabłek zielonych zapach i smak
i wszystko proste tak.

Trzeba żyć naprawdę, żeby oszukać czas.
Trzeba żyć najpiękniej, żyje się tylko raz.
Trzeba żyć w zachwycie: marzyć, kochać i śnić.
Trzeba czas oszukać, żeby naprawdę żyć.

Jestem piasku ziarenkiem w klepsydrze,
Zabłąkaną łódeczką wśród raf,
Kroplą deszczu, trzciną myślącą wśród traw,
Ale jestem!

Jestem iskrą i wiatru powiewem
Smugą światła, co biegnie do gwiazd,
Jestem chwilą, która prześcignąć chce czas,
Ale jestem!

Ucha nadstawiam: słucham jak gra,
Muzyka we mnie, w muzyce - ja!
Nim wielka cisza pochłonie mnie,
Pragnę wyśpiewać, wyśpiewać, że:

Trzeba żyć naprawdę, żeby oszukać pędzący czas.
Pięknie żyć w zachwycie, życie zdarza się raz.

Jestem piasku ziarenkiem w klepsydrze,
Zabłąkaną łódeczką wśród raf,
Kroplą deszczu, trzciną myślącą wśród traw,
Ale jestem!

Życie jest drogą,  życie jest snem...
A co będzie potem? Nie wiem i wiem...
O nic nie pytaj, dowiesz się gdy,
Skończy się się droga, życie i sny.